Karel Van den Bergh werd geboren te Hoboken op 25 mei 1935 als zoon van Josef-Louis Van den Bergh en Maria Janssens. Hij bracht zijn schitterende jeugd door te Hoboken, Brugge, Brasschaat en Leopoldsburg. Hij was de oudste zoon tussen twee zussen en een broer.

De jonge durfal liep school aan het Koninklijk Atheneum te Leopoldsburg en was er een middelmatige leerling tussen leraars met een kadaverdiscipline vlak na de tweede wereldoorlog. Daarentegen blonk hij uit als een zeer getalenteerde atleet. Met vier keer kampioen van België in atletiek bij de jeugd en talrijke overwinningen bij scholencompetities, haalde hij meermaals de kranten. Op zijn vijftiende trok de sportman gans alleen per fiets naar Parijs en terug waarop zijn vader trots was op de plantrekkerij van zijn zoon.

Logisch dat hij verder studeerde voor regent lichamelijke opvoeding te Leuven. Daar leerde de jonge man het bier en occasionele meisjesvriendschappen kennen. Maar de literatuur en poëzie interesseerde hem nog het meest. Hij las veel en ging naar voordrachten.

Na het behalen van zijn diploma trok hij al na enkele weken naar de kazerne voor zijn legerdienst. Hij koos voor het regiment Para-commando. Na de zware opleiding kreeg hij als beste rekruut zijn zo begeerde groene muts uit de handen van Koning Boudewijn te Namen. Dan volgde acht maanden verdere training in Kongo waar hij zijn kaart van drieënvijftig parasprongen vol maakte. Na vele zware oefeningen en droppings in de wildernis werd hij reserve officier.

De plaatselijk bevolking en hun cultuur boeide hem bovenmatig. Hij nam in 1960 ook deel aan het neerslaan van de onafhankelijkheidsstrijd. Hij zwaaide af met een defilé door Brussel en nogmaals een ontmoeting met Koning Boudewijn.

Op 25 augustus 1959 trouwde hij al met Manuela Van Regenmortel om zo vlug als mogelijk weer naar Kongo te vertrekken om daar samen in het onderwijs hun kost te verdienen. Hij was bezeten van de glorieuze weidse vlakten en de vriendelijke leergierige bevolking van dat immense land. Maar dat plan ging niet door wegens nog meer onoverkomelijke moeilijkheden rond de onafhankelijkheid. Hij begon gedichten te schrijven.

Als sportleraar werkte de jonge echtgenoot in Antwerpen, Schoten, Kruibeke en Essen. Zijn lessen liepen vlot, hard en evenwichtig. In 1977 hield hij het daar voor bekeken en trok naar de Europese School te Luxemburg wegens enkele financiële voordelen.

Tal van nieuwe vormen van communicatie duiken de laatste decennia op en verdringen de middelen die de vorige generatie gebruikten.

Niet alleen de revolutie van de autovisuele media maar ook de communicatietechnieken passen zich noodgedwongen razendsnel aan om de verschillende evoluties bij te benen.

Zelfs het, zeker in Vlaanderen, marginale poëzieaanbod ontsnapt niet aan die wetmatigheden. Zij die zich ondanks alles nog gedreven voelen toe te geven aan hun poëtische impulsen gebruiken vaak de moderne autovisuele media om zich kenbaar te maken.

Karel Van den Bergh, van wie de eerste bundel voorligt, heeft wel een bijzondere originele vorm gevonden om zich op het forum te plaatsen in deze ontwikkeling en zich te uiten op een wijze die de poëzieliefhebber meer inzicht geeft in hetgeen hem aanziet tot zijn poëziebeleving.

De gedichten worden geïllustreerd door foto’s die vaak aan de basis liggen zijn creatief poëtisch proces, maar die steeds en dit op indringende wijze, de ideeën- en gevoelswereld van Karel aan de oppervlakte brengen.

Daardoor is de lezer gemakkelijker in staat de poëzie te plaatsen, te begrijpen en te beleven.

Werk, leven en het inzicht van een creatief mens zijn immers onlosmakend met elkaar verbonden. Visie en begrip voor het leven zijn van de auteur, zoals verstrekt door meestal persoonsverbonden foto’s, soms sloganesk verpakte filosofische beschouwingen. Ze plaatsen het gedicht in een geheel met hetzelfde resultaat als een betere kennis van de ouders en hun leefwereld dat leidt tot een betere plaatsing en begrip van het kind.

Aan de boom kent men de vruchten.

Een opvatting geknipt voor de moderne eigentijdse autovisuele litteratuur, maar Karel vond het opportuun deze contemplatie te veruiterlijken via contemporaine technieken maar eveneens omwille van overwegingen van gevoelsmatige aard.

Deze beknopte inleiding duidt een fractie over de werkwijze van Karel en over de vorm van zijn werk. De inhoudelijke beoordeling blijft uiteraard gelinkt aan de attente lezer.


Hugo Tops.

Gewezen atheneumdirecteur.

Gewezen schepen van cultuur.

Gerenommeerd litteratuurkenner.