Alle gedichten in Liefde

Nieuwste bovenaan

Oudste bovenaan

Naam oplopend

Naam aflopend

DE BONTE KOE STAAT AL VER VAN DE EXTREME SNOBISTISCHE KAASSOORTEN.

Manuela. Liggende ovatie.   Op haar eentje Ibiza Bepotel ik haar touchscreen De queen van mijn lijfrijk Smeedt nu de emotieluwte Met 't bewijs op het droogrek.   Rust, zelfs geen luisteraar De droom wikkelt zich los Van ijverige taalstilte Onze bossen kweken eenzaam geduld Het zinderen aan de haak.   Heimelijk delven we herinneringen Fossielen van hinder Ieder in zijn hartdialect Op die hoog alleenstaande toren Tot het herkiemen weer losbreekt.

DIT IS HET ZAAD VAN HET BERKENROOSJE EEN TYPISCHE KEMPISCH BLOEMETJE DAT IN JULI BLOEIT.

Manuela. Oogmerk.   Mijn klank is cello De kleur Indisch geel Mijn denken ontoeschietelijk jij.   Mijn geur is vrijerszweet De vorm zacht en rond Mijn emotie exclusief jij.   Mijn smaak is speeksel Van traan tot bloed Mijn gedrag renoverend.   Mijn tast is monogaam Van borst naar geslacht Mijn mening unaniem.   Mijn zicht is aphrodite Van karakter tot goodwill Mijn besluit dogmatisch.

HET OOG VAN EEN ROOFVOGEL DAT NAUWKEURIG OP EEN KILOMETER AFSTAND EEN KLEINE PROOI OPMERKT.

Manuela. Verbijstering.   Ik tover je zevenletternaam Dat waar je me raakt Mijn klaarstromend bloed opwarmt Als licht dat verblindt De klok slaat je naam Wanneer ik je foto ontmoet Fluistert de wind je naam Als wordt ik opnieuw gebaard Ik moet heimwee ontkrachten Ook de beulen van de leegte Gehechtheid is nooit zomaarwat Nooit zit de mot er in Je indruk geeft een feestelijk resultaat Als hete zon op de Noordpool Door de trance van je naam Wordt nostalgie inventief Dat ik je naam ruik en proef Dat het koor van vlinders je naam fladdert En bijen je naam zoemen Zo passeert het verleden Als door een treinraam Met als terminus Liefde.

IN EEN PAARDENSTAL KAN JE OOK EEN BOEK LEZEN OVER ANDERE DIEREN.

Manuela. Tot liefde geslagen   Ik ga gebukt Onder je onwaarschijnlijkheid Dat mijn waarheid verblindt.   Lijd aan het raadsel Van je persoonlijke realiteit Dat mijn logica verzint.   Ik verkanker bijna Door de pracht van je verdiensten Dat me waarzinnig foltert.   Bestraf mezelf Achter de tralies van je borsten Dat mijn brein verpulvert tot schijn.   Ik verkramp tot staal Dat jij me zo gezwind moet overkomen In een geweten met honderd handen.

DIT IVOREN BEELDJE SYMBOLISEERT DE PRACHTIGE AFRIKAANSE KUNST.

Manuela Nr 16 Elke 13de  januari.   Nooit komt kwijnen aan bod. Zondag, negentien uur dertig. Je zweefde naar de kosmos. Ik zette de achtervolging in. Met aangedroogd oogvocht, Met ruiken aan je kledij, Met zitten en liggen op jouw plaats En met reuzengrote foto’s.   Nostalgie lukt niet Want het verleden is misdadig. Je beeld, je stem, je lach Vullen geen leegte. Je huid, je blik, je kus Vullen geen gemis.   Ze sterf ik elk moment Barstensvol je vent.

JE VERMOEDT HET NIET MAAR DEZE STOERE KNAPEN TREKKEN AAN DE VOORUITGANG VAN ONZE  BESCHAVING.

Manuela Nr 55   Krassend vacuüm.   De coulissen zijn taboe Voor elk van je beeld. De sluwheid van het vergeten, Ongecodeerde nostalgie, Smeert de begeerte om mijn chronische dromen. Onze passen blijven dan even lang.   Onbevangen aansporen blijkt absurd, Je bent er immers altijd: Hondderden instrumenten bespelen jouw orkest. De melodie van samenzijn. Je vuur kent geen paniek: Je verleden is steeds thuiskomen

DE KUNST OM EEN BOOM RECHT TE HOUDEN. (GEBUUR FRANS EN ZIJN JONGERE BROER DIE ONLANGS NAAR HET HEMELBOS IS VERTROKKEN).

Waarde blinkt nutteloos.   Een silhouet heeft instinct. Ook in het mistgraf van herinneringen. Het is niet te verliezen. Steeds vloeibaar denkbaar. Genereus aan nostalgie. Dante, Homerus en Virgilius Met hun bijtgrage woorden. Fantasie is strijden tegen zielen, Die op apegapen liggen .   Ik ben immers volmondig bezet, Uitgebreid beheerst en genomen : De gelukzaligheid in ons getto. Onmogelijk zich quasi te vergissen, De dubbele diaspora Bij de mantra van ons fortuin.

EEN SOBER MIDDAGMAAL TE KASTERLEE DAT DE GEZONDE LACH WAARBORGT.

Welgemeende echtheid.   Ik bedoel je aanraken, De ziel uitvergroten, Samen op gebeiteld.   Mutisme van mijn geest, Mezelf oppoetsen, vernissen, Met bommen van tijd.   Boeken met emotie insmeren, Speeksel uitwisselen, Mijn preken afzweren.   Intimiteit synchroniseren, Lachscharnieren oliën, Wijn omtoveren in geven.   De schaamte van spoken wegen, Jouw dromen weer herdromen, Simultaan willen liggen.

DE STATIEFOTO WAARVAN DE  ONZICHTBARE HUWELIJKSBAND MEER LIEFDE INHOUDT DAN DUIZEND VAN DEZE BEELDEN.

Nostalgenot.   Mijn leven kent amper nog huisvlijt Na de flits van jarenvloed. Jij spurtte mee naar vandaag. Eerst lagen we evenwijdig, Nu haaks. Dwaas hoe jij mijn knikker inslikte. En ik je slipje consumeerde.   Later leerden we kreunen, En elkaar bespringen. We waren wolkenvereerders En aanbaden de lach zonder reden. Toen was gek gezond, Nu dementie.   Zullen we nog eens ? Ik klim alvast op de kleerkast.

DEZE  EXOTISCHE VLINDER  SCHRIKT AF DOOR DE PRACHT VAN ZIJN DREIGENDE VLEUGELS

Manuela nr 52 Ambachtelijk ademen.   Mijn beroep is jouw leven. Zeer bijdehands bij nacht, Expert als geduldfreak.   Ik kan op handen dragen, Me inleven in je kippenvel En me bemoeien met borsten.   Ik pluis affectie uit, Het omhelzen van blikken En het rollen in elkaar.   Ik ga enkel vreemd na mijn dood. Mijdt de klaver en de biezen, Jouw sop is mijn kool waard.

Volgende »