Alle gedichten in Natuur

Nieuwste bovenaan

Oudste bovenaan

Naam oplopend

Naam aflopend

BRUGGE, DE MOOISTE STAD VAN DE WERELD IS IN WALLONIË AMPER GEKEND.

Bloem.   Duisternis geboden Moe van het worden Onder de zuigende maan Moeilijke aarde wil zwaar getorst worden Ha is dit nou de lucht Hoe les ik mijn dorst Met die netel naast me Hoe moeten mijn bladeren zich aanpassen Dan maar groeien naar mijn DNA-plicht Eindelijk zon met kleur als toegift De gele schijn lokt de zespotigen Hoe ver is het naar een vaas Daarvoor moet je hypocriet lachen Naar een speels kinderhand.

VOOR DE MENS HEEFT DE PANDA EEN GROOT KNUFFELGEHALTE MAAR NIET OMGEKEERD.

Durvend groeien.   De natuur is mijn afzetgebied Taboe van onbetrokkenheid Kleptomaan van wonderen Van larf tot herderstasje.   Kiekeboe uit het mezenei De aanspreektitel van de achtpotigen De meikever zoekt zijn kameraden Het lieveheerbeestje de bladluizen.   Het paartje mol ontmoet elkaar En wringen zich een standje in de smalle rit De specht klopt zich pissebedden. Voor het begrijpen heb je een maan nodig.

GRASSPRIETEN IN DE SNEEUW DIE HUN WORTELS BESCHERMEN.

Boom.   Hij staat nog amper recht Maar pierendood tussen de vrienden Kadaver met stokken als ribben Tientallen smeekarmen omhoog.   Hij was de eerste die na de oorlog bloeide Een solddat plaste nog tegen zijn stammetje Kinderen joegen ballen door zijn kruin Jaren later lagen Sven en Sien aan zijn voeten.   Nu is geen blad hem nog gegund Ondanks het spagaat van zijn wortels Vogels, eekhoorns en insecten rouwen Maar de paddestoelen groeien al op de schors.

DE VROUW ALS GEWILLIGE SCHILDERIJ OM WAT TE VERDOEZELEN?

Tactvolle natuur.   De koeweide geeft audiëntie aan de zomernacht Vallen originele sterren op mij Hun blinken als excuus Mijn ontwetendheid blijft catastrofaal De stilte besluipt het geweten langs onder Maar wordt brutaal beschoten Door het verre geroezemoes van de autostrade Dewind durft niet te zuchten Sentiment heerst onbeschoft Het lijkt gestolen poëzie.   Zo wordt ik ingekapseld door het mysterie Dat hier een klomp hersens zweeft Om zich te ontwikklen zonder redding.

EEN PIMPELMEES, EEN VASTE WINTERGAST, POSEREND OP ZWARTE ACHTERGROND.

Oordelend blad.   Nog geen weet van herfst Het gele berkenblad is ziek Moe gegroeid los het Zonder helm of veiligheidsvest Zonder adres de eenzame humus tegemoet Het lief sukkelbladje valt op het asfalt En breekt twee halsnerven Versuft klemt het zich vast aan het vuil Acht zware autobanden van de bouwfirma Vermorzelen het laatste bladgroen Nu blijven de laatste gedachten in de straat gekerfd Waarom nog boom, bloem en vogelnest Wanneer de mens de aarde met haat verpest.

DE ETNA SPUWT HITTE, STOOM, LAVA, ROOK, STENEN, ZWAVEL EN ANGST.

Honderd bossen is een oerwoud.   De mens is de hond in het kegelspel van de natuur Een bos bloeit tot een happeningpaleis Een evenementencircus van en voor dieren Teken laten zich joelend vallen in een konijnenpels. Vlooien spelen verstoppertje op een eekhoorn Bomen bieden takken aan voor vogelrust Uitkijkposten voor uilen op muizenjacht Slaapkastelen voor duiven met tien verdiepingen Spinnen spannen hun touwen als een boksring. De boomklever verjaagt de bange boomkruiper De egel snoept pieren voor de neus van de mol Daarbij moordt de buizerd zonder compromissen Het krioelen kriebelt het bos tot de echolach Alle autodidacten bij voerageren en voorttelen.

EEN MOOIE WANTS POSEERT OP EEN BLAD.

Bostroost.   Een therapeutisch winterbos: spar, eik en berk De stille rust en behaaglijkheid groeiende nog De vochtige bladeren ritselen niet meer Kijk een kale plek, het machospel van de reebok Een afgeschuurd stammetje van de lijsterbes.   Hier een lege jeneverfles en plastiek van chips De verrekijker ontdekt een konijnenschim Sporen van spitsmuizen als uilenvoer Daar een blauwe lege ballon van een groen kind.   Aan lage takken hangt zorgenlast van wandelaars De lege ondiepe greppels vol stapels ergernissen Het bos als biechtstoel, bomen als klaagmuren Opluchting, geduld en empathie zijn plukrijp Dan een hels lawaai van laag overrazende legerjets De beschaving heeft behoefte aan beledigende drukte.

EEN MOOIE GELE BOOMZWAM SIERT HET BOS.

Bedaarde rust.   Laat op een verlaten zomermiddag De natuur slaapt nog, of al De stilte heeft afgesproken met de muis De roerloze onbeweeglijkheid leeft amper Nee, de rustteloze esp ritselt nog, of al Het zachte wolkenpalet mijmert immobiel Nee, ze schuiven onzichtbaar over het dorp De kat is opgedragen niet rond te hangen Verloren vogels met zwijgplicht Een zoemmug aan mijn oor, pats! geen mug meer Na overtreding van het stilteverbod volgt doodstraf Een voortglijdende kanaalvis houdt zich aan regels Geen noeste mier of terloopse ijverige bij Dan die knallende overbluffende donderslag Als spelbreker gevolgt door Een tiraniserende loeiende wolkbreuk Welke aterling gaf het startsein?

DIT IS DE SPERWER DIE TOT IN DE VERANDA EEN WINTERKONINGJE KWAM VERMOORDEN.

21 Maart.   De realiteit teert op ons geduld Koude en sneeuw moeten opvrolijken Ook de winter moet zijn mannetje staan Het verlangen naar later bepaalt het animo.   Dan eindelijk het kleine hoefblad De lentestoot port het gras en de vogels aan De zonsondergang daalt al voorbij De rechtkant van de hoeve aan de kim.   Veldbloemen dagen de neus uit De windwolken de ogen en de tast Potentie wedijvert met viriliteit En de schrijven met zwaarwichtigheid.

TIJGERWELPJES VOL ARGWAAN VOOR DE MENS.

Een tuil respect.   Het natuurorkest hoeft geen hobo Zangvogels geen stemvork Het groene bladschuim van de eiken Speelt met haar eikelkroost Geven een receptie voor genodigde blikken De sterrenavond streeft naar flikkerende mieren Een hechte bos vol doorkijkvensters Hier en daar een vleugelpiano Met hun zuivergeil paringsspel En daar een trage autobus vol jeugd Nog zonder geslachtskenmerken Ieder verliefd op hun streelboom Nu gist het houtskooltekeningen Uit hun malse vingers zuigen ze percepties Een ekster komt uitdagend poseren En dan dat smerig colablikje van een bosvandaal Tussen goodwill van zwellend takkensap.

Volgende »