Alle gedichten in Zomaar

Nieuwste bovenaan

Oudste bovenaan

Naam oplopend

Naam aflopend

ANGRY BIRD VERDRAAGT GEEN REPRODUCTIE BIJ EEN GEDICHT.

Lonely planet.   Gedumpte bloedgeest Als spiegels in het donker Ogen liggen op apegapen Als pikzwart dat daalt in een graf De zondag brokkelt af zoals maandag Bazen zoeken ijverig slachtoffers als alibi Om hun status met een vuurpeleton te bestendigen Zoals honden strijden om een loops teefje.   De hersenstam verplicht ons te ademen Maar nergens een kronkel om het waarom Zoveel wetten als dichte maisstengels Slaafs wachtend op de dodenoogst Bezigheidstherapie met computer en I-Pad 64 GB Met literatuur, topsport en onbestaande kunst Niemand is gebaad met die gunst Zelfs geen kleefliefde en seksstunts.

EEN BLOEDDRUKMETER MEET DE GRAAD VAN RAZERNIJ EN VAN BELACHELIJKE DRIFT.

Definitie.   Het ontleven gebiedt De onthoofding van het samenliggen Het tegenstribbelen van enorm besef Op een wit blaadje met elite ouderdom. Die periode groeit naar gestolen winst De ervaring van gewillige organen. Mijn ervaring schiet naar het equivalent Van jouw durende duisternis Ons perpetuum mobile van aanvaringen Het leven leeft in overtreding Om dronken vlinders te laten dansen Op afgeknakte rozen.

EEN OUDE VENT ZONDER TANDEN POSEERT OM DE EVOLUTIELEER TE BEWIJZEN.

Manuela. Het lot zoekt niet.   Veel blijft er nog ongedroomd Veel nog onbepiekerd En schromelijk ongeleefd.   Fantasiemeters staan nog op nul Inspiratiebronnen op de wachtlijst Dan raden we ons te naderen Elkaar te ontwijken met empathie.   Eindelijk vinden onze monden soelaas Als wild de drinkplaats Zoek de reden niet op Google.

EIN FÜHRER IST WIEDER DA IN WESTERLO.

Normversmalling.   Eindelijk een idee zonder kleerscheuren Vandaag zijn de muren vriendelijk Ze wissen woede en amok En die nepstatus van de voortplanter.   De obscure solitaire condoom die broedt Op ontwapende glimlachleugens Laten we bidden om probaat te moorden Dan smeken dat de misdaad loont.   Ontvangt de vrouw de vreemdganger rauw Verneukt de man zich met de collegamoeder Religie heeft zijn stijve poot verloren Om rechtschapenheid door de neus te boren.

DIT VERLEIDELIJK VROUWTJE VAN EEN ZWARTKOP VLOOG TEGEN HET RAAM OM TE POSEREN VOOR INTERNET.

De wakkere I-Pad.   Het doel straalt inwaarts Om de wil te rechtvaardigen Achter vrees schuilt ambitie Om te geboorte van de darteldans. Er moet iedereen wat te binnen schieten Spiegelbeelden luidkeels verzwegen Raden dan kiezen dan braden De osmose tussen denken en schenken Hamerende e-mails en snijdende twitters Zo blijft denkmist van alle tijden Bij 't aanklikken van Miss Computer Pas dan kan er kreupel gekust worden.

EEN KARPER KOMT EEN GEDICHT LEZEN.

Manuela.                                                                                                                                                                                               Onafwendbaar.   Met de straf van 't graf Blijf je alsmaar ontstaan Zonder kalender of zomertijd Zonder tastbaarheid of lijf.   Je inborst gist in het duren Geen amputeren of vervliegen Als een vis gezond in de grond Je daagt met wolken echtheid.   Er heerst nog wolken dorst En het hangen naar knopen In mijn adem kun je niet eindigen In 't reiken verrot de twijfel.

EEN PRIL GEEL ROOSJE IN HAAR PUBERTIJD IS NIEUWSGIERIG NAAR DE EERSTE BIJ.

Gratis.   Het einde liep me tegen het lijf Vriendelijk groetend als een bondgenoot Verbaasd om mijn open gaapmond Achter mij duwde sluwe geheimzinnigheid Tegen de mysterie van mijn staalharde vragen.   Bomen weten het al lang, bloemen bijna Dieren geven er nauwkeurig les over Beschavingen bemiddelen om bestwil Met de mechaniek van dag en nacht Cultuur beveelt de geslachten stommelings.

DE KIEKENDIEF IS EEN ROOFVOGEL DIE MEESTAL ANDERE PROOIEN VERMOORDT DAN KIEKENS.

Manuela.     Aubade.   Nog met je sleuteltje rond mijn nek Blijft vaarwel niet op te kroppen Ondersteboven klinkt krankzinnig normaal Nu therapie geleuter inhoudt.   1.58 m van mijn begane grond Met de hoogste rapportappreciaties  Je vaste eigendom van naaktheid Liet je de maangdenpiloot snakken.   Tot we toch uitgleden op liefde Affectiearbeid op de grenzeloze kermis Die vlot zoveel getallen omarmden. Tot het muisstil werd in het kleinste stipje.

DE BIJ OP BEZOEK BIJ DE KROKUS OM OVERLEVINGSDIENSTEN UIT TE WISSELEN.

Aversie.   Nu vertoef ik hier met tegenzin Longen hebben een zetje nodig Er rest slechts een kromme maquette De hekel sputtert het bloed naar overbodigheid De daad houdt me bij het handje.   Het linkerbeen trekt, de rug prikt Het einddoel wijst naar 't bagatel De reden vlug naar het akkefietje Het vet waggelt gratis mee Stappen muteren naar schuifelen.   Rust hangt naar het hoogste goed Roerloosheid schurkt zich tegen het paradijs Met als summum de pauze Oud geeft het onbetwistbaar voorrecht Te kunnen oefenen in het stokstijf liggen.

EEN ZELDZAME VUURWANTS POSEERT OP HAAR LIEVELINGSBLOEM.

Werk in uitvoering.   Gelukkige sterven ook alle zintuigen bij het hoekje om gaan. Zoniet zie je je eigen wit afgetrokken afschuwelijk lijk plomp overbodig liggen. Dan proef je het eigen rottingsproces in je mond en ruik je die walgelijke stankt uit de met slijm gistende maag. Je hoort zelfs het ritselen van de feestelijke wormen in je spieren, ogen, lever en penis. Dan denk je: Ben ik dat werkelijk? Was dat eens mijn mooie jong lijf. Heeft iemand dat afstotenlijk hoopje afvalvlees bemint, gestreeld, mij soms bewonderd, gekust. Was dit monsterlijke gedaante ooit een kindervriend, een sportkampioen en natuurliefhebber? Waar is nu dat drukmakend karakter gebleven, dat uitgesproken ego en dat zo helder bewustzijn. Waarom is dit geruïneerd vergaan zo radicaal, onherroepelijk en onomkeerbaar? Blijft er dan toch geen stukje geest over, een fraktie van een vleugje bewustzijn ergens? Dit gedrocht was ooit ook een wispelturig kind, een middelmatige leerling en later nieuwsgierig naar mooie vrouwen en vol van empathie. Hij was socialist van het gezond verstand met een afkeer voor tafelspringers Kon dit affreuze kreng echt autorijden, de tuin omspitten, met de hond spelen en zijn vrouw als een godin beminnen? Dit hadden mijn ouders nooit op het oog bij mijn conceptie, bij hun geduldige opvoeding, het sparen voor mijn studies om tenstotte die bepaalde humane draai aan mijn geest te geven. Zie mij hier nu ridicuul liggen. De lucht is op. Het bloed gestopt. Weggekwijnd tot luguber en afschuwlijke walg. Leve de ongenaakbare natuur. Best is zo vlug mogelijk dit bedervingsproces als eeuwige zuivering ervaren om anderen de lege plaats te gunnen. Mijn weinig haar is nog netjes gekamd, mijn mond dichtgekleefd. Ik met mijn beste kostuum aan en zelfs een das. Er liggen ook bloemen en ergens werkt een parfumverstuiver. Dit was het dan. 1.80m en 80 kilo pollutie. Een verschompelde troep mensenschroot. Vleespuin. Dit is dan het onbegrijpelijke einde van een nutteloze evolutie van ontstaan, groeien en weer verkwijnend verdwijnen. Die komedie eindigt tenslotte met leugens: hij was een goed mens waarbij een stiekem ontsnapte traan zelfmedelijden uitstraalt.

Volgende »